مقدمه: پیت و فیشورسیلنت یکی از راه های بی خطر و موثر در پیشگیری از پوسیدگی دندان، به ویژه سطوح اکلوزال دندان های خلفی است، به طوری که برخی از محققین آن را موثرترین روش پیشگیری می دانند. در صورت بروز هر نوع ریزنشت، هدف پیشگیرانه این روش مورد شک و تردید قرار خواهد گرفت، لذا محققین به دنبال روش هایی جهت کاهش این نقیصه هستند.هدف: هدف از این مطالعه، بررسی میزان ریزنشت در استفاده از دو ماده کامپوزیت فلو و فیشوسیلنت با دو تکنیک سلف اچ و توتال اچ در دندان های دایمی است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر بر روی 60 دندان پر مولر فک بالا که به منظور ارتودنسی کشیده شده و از شیارهای سالمی برخوردار بودند صورت گرفت. جهت آماده سازی دندان ها از هیچ تکنیک تهاجمی استفاده نشده است.ابتدا دندان ها به طور تصادفی در 4 گروه 15 تایی به شرح زیر قرار گرفتند:گروه A: اسید اچ + باند + کامپوزیت فلو گروه C: سلف اچ + کامپوزیت فلوگروه B: اسید اچ + فیشور سیلنت گروه D: سلف اچ + فیشور سیلنتپس از آن نمونه ها 500 مرتبه در دمای 5 و 55 درجه ترموسیکل و 24 ساعت در فوشین 2 درصد قرار گرفتند.بعد از تهیه مقطع از بعد باکولینگوالی و با استفاده از استریومیکروسکوپ با درشت نمایی 40 مقاطع مورد بررسی قرار گرفتند.اطلاعات به دست آمده با روش آماری Proportional odda با Link function و با Goodness of fit برابر 0.760 بررسی شدند.یافته ها و نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل، ریزنشت در سیستم سلف اچ اختلاف معناداری با توتال اچ ندارد، ولی این میزان در کامپوزیت فلو و فیشورسیلنت با اختلاف معناداری توام است. به طوری که ریزنشت در کاربرد فیشورسیلنت در مقایسه با کامپوزیت فلو، مقدار کم تری دارد.

سابقه و هدف: شیارهای عمیق سطح اکلوزال دندان های مولر اول دائمی تازه رویش یافته، مستعد تجمع و تکثیر پلاک باکتریال می باشند. پوشاندن این شیارها توسط مواد پیت و فیشور سیلانت، روشی محافظه کارانه جهت پیشگیری از وقوع پوسیدگی می باشد. هدف از این مطالعه، مقایسه ماندگاری شش ماهه ی درمان های پیت و فیشور سیلانت انجام شده توسط دو ماده یFlowable composite resin وResin Modified Glass Ionomer، می باشد.مواد و روش ها: سطوح دندان های مولر اول دائمی فک پایین در 50 کودک 6 تا 12 ساله مراجعه کننده به بخش کودکان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی قزوین، به وسیله ی پروب Williams، آینه داخل دهانی و دستگاه دیاگنودنت از لحاظ عدم وجود پوسیدگی مورد بررسی قرار گرفتند. بر دندان های مولر اول دائمی سمت چپ، کامپوزیت فلو و در طرف مقابل، رزین مدیفاید گلاس آینومر قرار داده شد. در 46 بیمار بعد از مدت شش ماه، ماندگاری سیلانت ها با سوند و آینه داخل دهانی و پوسیدگی با دیاگنودنت مورد بررسی قرار گرفت. داده های به دست آمده وارد نرم افزار آماری SPSS20 شدند و توسط آزمون کای دو مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میزان ماندگاری کامل کامپوزیت فلو (91.3 درصد) به طور معناداری از رزین مدیفاید گلاس آینومر (56.5 درصد) بیش تر بود (P<0.05). کامپوزیت فلو در هیچ یک از نمونه ها به طور کامل از بین نرفته بود. در بررسی با دیاگنودنت، هیچ گونه پوسیدگی در گروه های مورد مطالعه مشاهده نشد.استنتاج: کامپوزیت فلو نسبت به رزین مدیفاید گلاس آینومر، ماندگاری طولانی تری به عنوان پیت و فیشور سیلانت دارد.

زمینه و هدف: به کارگیری فیشورسیلانت ها، عملی ترین راه پیشگیری از پوسیدگی های پیت ها و شیارهای سطح اکلوزال است. عوامل متعددی در ارزیابی کارآیی فیشورسیلانت ها مورد بررسی قرار می گیرند، از جمله استحکام باند، ریزنشت و سیل مارجینال. هدف از این مطالعه ارزیابی آزمایشگاهی میزان ریزنشت دو نوع سیلانت سلف اچ و Conventional (معمولی) می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی سی دندان مولر سوم خارج شده سالم انسان انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه ده تایی تقسیم شدند و بر روی سطح اکلوزال هر گروه، یکی از سه ماده Enamel Loc، Concise و Concise+Prompt L-Pop طبق دستور کارخانه سازنده قرار داده شد. جهت انجام آزمایش نفوذ ماده رنگی، دندان ها به مدت چهار ساعت در محیط بافری %2 متیلن بلو قرار گرفتند، سپس نمونه ها توسط استریومیکروسکوپ بررسی شده و میزان نفوذ ماده رنگی بر اساس شاخص Williams And Winter اندازه گیری گردید. برای آنالیز داده ها از تست نان - پارامتریک Kruskal-Wallis در نرم افزار SPSS ویرایش 18 استفاده شد (P<0.001).یافته ها: میزان ریزنشت در گروه Enamel Loc از دو گروه دیگر به طور معنی داری بیشتر بود (p<0.001). همچنین میزان ریزنشت در گروه Concise با روش Total etch به صورت معنی دار کمتر از گروه Concise+Prompt L-pop بود (p<0.001).نتیجه گیری: میزان ریزنشت در سیلانت سلف اچ Enamel Loc به طور معنی داری بیشتر از سیلانت های Concise (همراه با اسید اچ) و Concise+Prompt L-pop می باشد.

زمینه و هدف: پیت و فیشورسیلانت ها، به عنوان یک روش بی خطر و موثر، برای پیشگیری از پوسیدگی، به خصوص در سطح جونده دندانهای دایمی خلفی مطرح می باشند. از ابتدای کاربرد سیلانت ها تاکنون تحقیقات متنوع و بسیار زیادی انجام پذیرفته است. تعدادی از این مطالعات به مقایسه روش های مختلف آماده سازی سطح دندان قبل از جایگذاری سیلانت و اثر این روش ها بر دوام سیلانت پرداخته اند. هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر برساژ با پودر پامیس، بر میزان دوام سیلانت، به صورت بالینی بود.روش بررسی: در تحقیق حاضر که به روش آزمون بالینی شاهد موردی انجام گرفت، در مجموع تعداد 100 دندان در 31 کودک انتخاب و تحت درمان فیشورسیلانت قرار گرفتند. به طوریکه در هر فرد، دندانها به صورت تصادفی، به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. در هر دو گروه روی دندانهای مورد نظر سیلانت مشابه قرار گرفت. با این تفاوت که در گروه مورد، مرحله برساژ با پودر پامیس قبل از عمل اچینگ حذف گردید. کلیه دندانهای درمان شده با سیلانت، برای بررسی دوام بعد از شش ماه مورد معاینه و بررسی کلینیکی قرار گرفتند. داده ها پس از ثبت در فرمهای اطلاعاتی به کمک آزمون chi-square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: از 100 نمونه اولیه، 78 دندان در 24 کودک برای بررسی نهایی مراجعه نمودند. بر اساس اطلاعات بدست آمده 72% در گروه شاهد و 77% در گروه مورد دوام کامل سیلانت در مقایسه با 28% دوام ناقص در گروه شاهد و 23% در گروه مورد ملاحظه و ثبت گردید. بر اساس آزمون آماری chi-square، تفاوت معنی داری بین دو گروه مورد و شاهد، در این مطالعه در میزان دوام کامل و حتی ناقص دیده نشد (P<0.6).نتیجه گیری: برساژ به وسیله پودر پامیس، نقش مهمی در دوام سیلانت، به صورت بالینی (بعد از شش ماه)، نداشته، حذف این مرحله تاثیر چندانی در کاهش دوام سیلانت نخواهد داشت.

زمینه و هدف: استفاده از فیشورسیلانت یکی از مؤثرترین روش های پیشگیری از پوسیدگی پیت و فیشور می باشد. فلوراید به عنوان یک عامل ضد پوسیدگی شناخته شده به مواد مختلفی اضافه شده است. گرافن فلوئورینه (FG) به واسطه خصوصیات منحصر به فرد امروزه مورد توجه قرار گرفته است. خصوصیات ساختاری خاص فیلرهای گرافن، در کنار دارا بودن خواص آنتی باکتریال، با افزایش میزان رهایش و شارژ فلوراید و خنثی سازی pH اسیدی محیط، در بسیاری از درمان ها گزینه مناسبی است. این مطالعه به بررسی اثر افزودن نانوذرات گرافن فلوریده شده بر میزان رهایش فلوراید در فیشورسیلانت تجاری Fissurit می پردازد. روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، گرافن اکساید فلوئورینه (FGO) با رنگ سفید روشن تهیه شد. پس از سنتز با درصد های 0، 1، 2 و 4 به فیشور سیلانت (Fissurit) افزوده شد و آزاد سازی فلوراید در این ماده سنجیده شد و با فیشور سیلانت حاوی فلوراید (Fissurit) مقایسه گردید. یافته ها: طبق نتایج به دست آمده مقدار فلوراید رها شده از گروه های با درصدهای مختلف FGO رابطه مستقیم با درصد FGO در آن ها دارد. همچنین در زمان های مختلف این میزان رهایش بین گروه های دارای FGO و گروه بدون FGO دارای تفاوت معنی دار بود (001/0P<). نتیجه گیری: افزودن FGO به فیشور سیلانت فلوئورینه سبب ایجاد ویژگی آزاد سازی فلوراید و امکان ریشارژ آن می شود. توان آزاد سازی فلوراید و ریشارژ آن در فیشور سیلانت داری FGO نسبت به فیشور سیلانت فلوراید دار بیشتر است، اما فلوراید آن با سرعت بیشتری تخلیه می شود.

سابقه و هدف: با توجه به اینکه 67 تا 90 درصد پوسیدگی های دندانی در سنین 5 تا 17 سال مربوط به سطوح اکلوزال بوده، استفاده از فیشور سیلنت در کاهش پوسیدگی موثر گزارش شده است. این تحقیق با هدف ارزیابی کلینیکی فیشور سیلنت های انجام شده روی مولر های اول دایمی در سال های 95 تا 97 در بیماران مراجعه کننده به بخش کودکان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران در سال 1398 انجام شد. مواد و روش ها: در این تحقیق توصیفی مقطعی پرونده های بیمارانی که فیشورسیلنت مولر اول دایمی در آنها طی سال های 95 تا 97 توسط دانشجویان دندانپزشکی انجام شده بود استخراج و مورد بررسی قرار گرفتند. قبل از شروع ارزیابی، دندانها با مسواک و خمیر دندان تمیز شدند. وضعیت فیشور سیلنت با کمک یک سوند و آینه دهانی روی یونیت دندانپزشکی انجام گردید. داده ها توسط نرم افزار آماری 25 SPSS پردازش و جهت تعیین اثر متغیر ها از مدل رگرسیون لوجستیک استفاده شد. در این مطالعه P<0/05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: از 160 دندان فیشور سیلنت شده، 20/6 درصد (33) گیر کامل فیشور سیلنت، 43/8درصد (70)، نیمی از سیلنت را از دست داده و 35/6 درصد (57)، تمام فیشور سیلنت را از دست داده بودند. نتیجه گیری به نظر می رسد بیش از نیمی از دندان ها در طی زمان فیشورسیلنت را از دست دادند، بیش از 68 درصد مواد فاقد پوسیدگی بودند.

زمینه و هدف: موفقیت کلینیکی سیلنت ها در پیش گیری از پوسیدگی ارتباط مستقیم با گیر و استحکام پیوند آنها دارد و در این ارتباط مطالعات فراوانی صورت گرفته است. هدف از این مطالعه لابراتواری ارزیابی و مقایسه قدرت استحکام باند برشی فیشور سیلنت بر مینا پس از شستشوی سطح اچ شده با دو زاویه 45 درجه و نود درجه است.روش بررسی: در این مطالعه تجربی 31 دندان پرمولر با دو سطح باندینگ (باکالی و لینگوالی) مورد بررسی قرار گرفتند. سطوح باندینگ باکالی و لینگوالی، صاف، موازی و عمود بر افق و در حد مینا آماده شده و پس از اچینگ با اسید فسفریک 37% با زاویه نود درجه در سمت باکال و 45 درجه در سمت لینگوال شستشو شدند. پس از خشک کردن و کاربرد سیلنت، نمونه های آماده شده برای مدت 24 ساعت در آب مقطر 37 درجه ذخیره گردید و پس از آن تحت آزمایش بررسی قدرت استحکام باند برشی در دستگاه اینسترون قرار گرفتند. در پایان یافته ها به کمک آزمون آماری t و ضریب همبستگی Pearson مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد اگرچه میانگین قدرت استحکام باند در نمونه های شستشو شده با زاویه نود درجه بیش از گروه 45 درجه بود، اما این دو گروه به لحاظ آماری با استفاده از t.test و محاسبه ضریب همبستگی Pearson تفاوت معنی داری را نشان ندادند.نتیجه گیری: شستشوی سطوح اچ شده با زوایای 45 و نود درجه تاثیری در میزان استحکام باند برشی سیلانت ها ندارد.

زمینه و هدف: اثر پیشگیری از پوسیدگی سیلانت های پیت و فیشور به اثبات رسیده است. موفقیت سیلانت ها در این زمینه مستقیما در ارتباط با میزان گیر آنهاست. هدف از این بررسی مقایسه میزان گیر سیلانت با و بدون آماده سازی مکانیکی مینا با استفاده از فرز می باشد.روش بررسی: در این بررسی Randomized clinical trial، 37 کودک مراجعه کننده به بخش کودکان دانشکده دندانپزشکی تهران بر اساس معیارهای Inclusion و Exclusion شرکت کردند. جمعا 128 دندان مولر اول دایمی در این کودکان به طور تصادفی به دو گروه مورد (آماده سازی مکانیکی مینا) و شاهد (روش متداول، بدون آماده سازی) تقسیم شدند. پس از انجام کار، بیماران جهت پی گیری هر چهار ماه فرا خوانده شدند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری Mc Nemar استفاده شد.یافته ها: پس از یک سال، میزان گیر کامل در گروه مورد، 3/81% و در گروه کنترل 3/70% بود. آزمون آماری برای داده های جفت، نشان داد که پس از یک سال، تفاوت آماری معنی دار بین دو گروه وجود دارد (04/0=P). نتیجه گیری: در نهایت، با کاربرد فرز، سیلانت گیر بیشتری را نشان داد. بدین طریق می توان با استفاده از فرز قبل از سیلانت تراپی، کارآیی این روش را در پیشگیری از پوسیدگی بهبود بخشید.

بیان مساله: کاربرد فلوراید و فیشور سیلنت در پیشگیری از پوسیدگی دندان های کودکان اهمیت دارند. بررسی ها بیانگر اثر ترکیبات دارای فلوراید، به ویژه ژل اسید فسفریک فلوراید (Acidulated Phosphated Fluoride (APF)) بر مواد ترمیم کننده دندان است.هدف: هدف از این پژوهش، بررسی اثر کاربرد پیاپی ژل فلوراید 1.23 APF درصد بر خشونت سطحی سیلنت های رزینی و گلاس آینومری بود.مواد و روش: در این بررسی تجربی، 135 عدد دیسک از دو گونه سیلنت رزینی بی فیلر (Clinpro, 3M) و گلاس آینومر (Triag, GC) در مولد آلومینیومی آماده گردید. به گونه ای که 45 عدد از دیسک ها از سیلنت رزینی، 45 عدد از سیلنت گلاس آینومری و 45 عدد هم از گونه سیلنت گلاس آینومری به همراه وارنیش ویژه گلاس آینومر روی آن فراهم گردید. نمونه های بالا هر یک به سه گروه 15 تایی بخش شدند. در گروه شاهد (گروه 1، 4 و 7) ژل APF بر سطح نمونه ها استفاده نگردید. در گروه های 2، 5 و 8 ژل فلوراید یک بار و به مدت چهار دقیقه بر روی سطح نمونه ها قرار گرفت و در گروه های 3، 6 و 9 چهار بار ژل APF استفاده شد. سپس، نمونه ها در آب مقطر قرار گرفتند. خشونت سطحی نمونه ها با استفاده از دستگاه پروفایل متر (Profilometer) بررسی شد. برای واکاوی آماری داده ها از آزمون کروسکال والیس (Kruskall-Wallis) و داون (Dunn) استفاده گردید.یافته ها: کاربرد یک یا چند بار ژل APF بر سیلنت رزینی اثری در افزایش خشونت سطحی آنها نداشت. اما کاربرد آن بر سطوح سیلنت گلاس آینومری با یا بی وارنیش، سبب افزایش خشونت سطحی شد و میان آنها اختلاف آماری معنادار وجود داشت (p<0.05). در نمونه های گلاس آینومری، با افزایش شمار دفعات کاربرد فلوراید خشونت سطحی نیز افزایش معنادار نشان داد.نتیجه گیری: کاربرد ژل APF سبب افزایش خشونت سطحی در سیلنت گلاس آینومری گردید، در حالی که اثری بر سیلنت رزینی بی فیلر نداشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.